Franz Ferdinand/the Cribs – Lotto Arena, Antwerpen – 21-11-2009
Gisteren, beste mensen, ben ik naar het 4e concert in 1 maand tijd geweest. Namelijk naar dat van Franz Ferdinand.
Opwarmers van dienst waren The Cribs. Daar kende ik maar 1 liedje van, Men’s needs. Niet dat een onbekend repertoire mij al veel heeft teleurgesteld, de eerste keer dat ik Team William live zag, kende ik hen ook totaal niet en kijk nu eens. Hetzelfde bij de Staat van de woensdag.
The Cribs
Toch konden de Cribs het niet waarmaken. Voor mij toch niet. Ze hadden leuke liedjes, dat wel, maar als je er 1 hebt gehoord ken je ze allemaal. Bovendien leek die anders zo pretentieuze Ryan Jarman zelfs bang van het publiek! Hij stond namelijk altijd met zijn rug naar ons te spelen. Niet zo bijster leuk natuurlijk.
Het was zelfs de bassist die het meeste zong. Niet dat ik dat zo erg vind, Ryan zou zelfs niet door de prerondes van Idool geraken. Maar goed ook. ( Wel moet ik hierbij zeggen dat zangtalent, of beter het gebrek eraan, niet altijd zo erg is; denk maar aan Clap you hands, say yeah!)
Gelukkig kwamen toen de geweldige mannen van Franz Ferdinand eraan. Zij kwamen, zagen én overwonnen het publiek moeiteloos. Alex Kapranos beweegt spastisch over het podium, maar geen erg; dat is net zo leuk! Hij had overigens een rode ruitjesbroek aan. Move over, Dominic Howard! De setlist zat bomvol hits, en maar goed ook want het publiek was gekomen om eens goed los te gaan.
Take me out, No you girls en Can’t stop feeling werden zo hard meegebruld dat Franz zelfs ging lopen. Gelukkig kwamen ze na een korte break terug voor de bisnummers met onder andere Lucid dreams, dat naar mijn gevoel overigens niet zo hartelijk werd onthaald. Misschien hadden ze beter geeindigd met een bekendere single? Ach wat; het einde moest echt niet anders zijn voor mij, het was namelijk Fe-No-Me-Naal! Serieus; het leek op een soort on stage – improvisatiespel ( dat naar’t schijnt toch op de CD staat, zo vertelde A. mij) van misschien wel 10 minuten lang! Zonder overdrijven!
Franz Ferdinand!
Verder moet ik nog iets vermelden; Alex, Bob, Nick en Paul zijn blijkbaar stuk voor stuk drumgenieën! Zo leek het toch tijdens een drumintermezzo waar iedereen drumstokjes in zijn handen kreeg en op alles begonnen te slaan. Er ontstond een zéér aanstekelijk ritme en het beste is; I caught it all on tape;
Ik was eerst een beetje sceptisch ten opzichte van Franz. Ik dacht namelijk; jaja leuke deuntjes, dansbare rock; maar dat gaat nooit zo goed klinken live.
Wat ben ik blij dat ik ongelijk had zeg! Het was echt een fenomenale show.
Nu denkt u misschien, hoe daarnet was ze nog helemaal into Muse?
Maar het is gewoon zo anders; Muse was in het sportpaleis en dat is zo een grote venue, je kan niet zo bijster veel zien omdat er veel volk voor je staat en je wéét gewoon dat ze goed gaan zijn.
Bij Franz was er een major verrassingseffect én we zaten echt dicht zodat we elk spasme van dichtbij konden meemaken. Als je ooit de kans hebt; zeker ernaartoe gaan, dus!
Verdict? 8 op 10! ( Cribs waren namelijk niet zo een goede opener, in mijn ogen. En de ticketten waren best duur.)
Tot de volgende!
Team William + Galacticos + De Staat, 18 november 2009 in Trix.
Jaja, ik hoor jullie al afkomen.
‘ Amai, weeral naar Team William?!’ Maar het was toch een schone affiche deze keer, voor niet te veel geld.
Team William in Trix!
TW was goed as always, minder prettig gestoord ( de eerste keer dat ik hen live zag was ook in Trix als voorprogramma van Blackbox revelation en toen waren ze echt wel PRETTIG GESTOORD!), maar kom, dat stoorde niet. De toetsenist hield zijn traditie wel hoog in het vaandel door spacey het podium op te komen met een vuilnisbak-deksel als ruimtehelm. ( Herinnert u zich nog, bij de BBR, toen hij helemaal verkleed als astronaut in karton opkwam?)
Maar als jullie nog eens willen horen hoe geweldig Team William wel is, dan raad ik u aan om enkele blogs lager te lezen, want ze zullen ongetwijfeld nog wel ergens vermeld staan!
Daarom zal ik deze keer vooral focussen op de Galacticos en De Staat.
De Staat in Trix!
De Staat is een Nederlandse groep die ginds al veel succes heeft, en nu het eens aan de andere kant van de grens komt proberen. Met succes zo blijkt, er waren al fans in het publiek en ik ben er zeker van dat ze de rest ook hebben overtuigd. De liedjes klinken misschien niet zo catchy via de pc, maar ik kan je verzekeren; live klinkt het héél goed! Ze deden mij vooral aan Wolfmother denken, dus als u totaal gek bent van Wolfmother, ga dan zeker ook eens een kijkje nemen bij De Staat.
Overigens was ik aan het begin lichtjes verontwaardigd dat ze geen bassist hadden, hoewel die ene kerel, die praktisch recht voor mij stond met zijn weelderige krulletjes, mij wel stoer leek.
En wat bleek? Na het eerste liedje zette hij de synths opzij en pakte hij; een basgitaar!
Geen nood, de anderen zijn ook zéér goede muzikanten. Opzoeken is dus de boodschap!
de Galacticos!
En dan nu de Galacticos? Deze Limburgse helden stonden al sinds Camping Zuid op mijn radar, maar nu hebben ze zich er toch wat dieper op gevestigd. Ze zijn even prettig gestoord als TW, hun muziek klinkt geweldig catchy en hoewel ik al 3 jaar weg ben uit Lommel spreekt dat Limburgse accentje toch nog tot mij.
En die brilletjes! Man man, ik weet niet of ze het nu expres doen of niet, het is wel een fantastisch kenmerk. Overigens wil ik ook nog iets zeggen over de drummer; zijn mat is echt LEUK! Weet u nog, toen u klein was had u er vast zo eentje; een mat met allemaal straatjes en huisjes op? Zo een mat heeft die! En op de bassdrum staat toch wel een erg leuke tekening; iets robot-ig namelijk.
Wel moet ik zeggen, dat de gitarist beter een staander voor zijn gitaren kan kopen. Gitarenliefhebster als ik ben, het deed echt pijn om die Fender daar zo op de grond te zien liggen. Gelukkig kwam de toetsenist hem ( = de gitaar) redden!
De gitaarreddende engel.
Overall was het optreden een dikke 7.5/10 waard!
Puntjes aftrek; Het publiek was echt wierd. Er waren 2 zotten die altijd zaten te springen, 50% wiebelde mee op de muziek, 10% zong zelfs mee, en daar stopte de ambiance dan. Dat vond ik wel spijtig.
Verder ook doordat TW echt wel een rustpauze nodig heeft, want ze beginnen moe te lijken/worden(?). Ik vind het geweldig als een band veel tourt; dat wil zeggen dat ze graag hun fans in de watten leggen, maar het moet fris blijven. Als een band zijn ogen niet meer kan open houden, dan maakt het niet uit of ze er nu zin in hebben of niet, soms is een break gewoon nodig.
Misschien zit ik er ook compleet naast en was TW niet zo enthousiast omdat het publiek niet bijster goed meedeed, maar kom. Ik ben ook maar een amateur-blogster, hé.
Alleszins, hoewel het al mijn 6e keer Team William was, zal het zéér zeker niet de laatste zijn!
Special K.
K. heeft mij vandeweek 2 filmpjes doorgestuurd die toch wel zéér de moeite waard waren.
Dus zal ik K’s kronkels maar even met héél de wereld delen, oké?
K. had dit liedje trouwens erg mooi ingeleid, iets wat ik zelf ongetwijfeld niet beter zou kunnen, dus steel ik gewoon haar zinnetje,
‘ Zie hier, de verprachting van Rihanna!’
En hier zijn de gitaarvirtuozen die u dit jaar misschien op Night of the Proms hebt gezien. In dit filmpje brengen ze een wel erg bekend liedje. Het gevaar met bekende liedjes te coveren, is dat dat vaak als heiligschennis aanvoelt. Vooral met dit nummer, omdat niemand Queen kan evenaren. Toch hebben de Katonatwins een heel goede poging gedaan die dan ook nog eens met verve is gelukt!
Enjoy!
PS:
Dit is mijn 90e post. Op naar de 100?
Ik heb trouwens ook al 98 comments gekregen ( waarvoor mijn eindeloze dank!). Wie wordt 100e?
Them Crooked Vultures review.
Beste mensen
u bent er misschien van op de hoogte, misschien ook niet. Over één ding zult u het waarschijnlijk eens zijn met mij.
Als leden van Led Zeppelin, Queens of the Stone Age, Nirvana en Foo Fighters samen muziek maken, dan klinkt dat hoogstwaarschijnlijk WAUW.
Wel, dan zal ik u ongetwijfeld blij kunnen maken met de wetenschap dat deze WAUWheid al in de winkel ligt met het heel toepasselijk getitelde album Them Crooked Vultures.
Van, hoe raadt u het, Them Crooked Vultures.
Nu, mijn generatie zal waarschijnlijk enkel familiar zijn met het werk van Josh Homme en Dave Grohl, nochtans zullen de échte rockfanaten ogen richten naar John P. Jones.
Ik vind ze alledrie té gek! En vooral dat album. U kunt het dus al kopen in de winkel, en ik ga u daar VOORAL niet bij tegenhouden want het klinkt echt geweldig.
Them Crooked Vultures!
Via een uiterst geweldige bron ( 3 x raden welk? ) ben ik het nu even aan het beluisteren. En mijn oordeel? U leest het hier;
1. No one loves me & neither do I; Ik vind het wel goed dat Dave Grohl zijn talent heeft verdergezet met de Foo Fighters. En de drummer van de foo’s mag er heus zijn. Maar dit liedje, ja, die drum is gewoon geweldig. Misschien niets speciaals voor echte drummers. Doch vind ik NOLM&NDI geweldig door zijn drums. ( Maar die gitaren op het einde zijn wel OMG! )
2. Mind eraser, no Chaser; Mag het ook ietsje sneller? Een beetje poppier? Een beetje meer meezingbaar? Tuurlijk! Daar hebben we MENC voor! Meepringen is een must.
3. New fang; Is het u al opgevallen hoeveel liedjes er beginnen met een piano- of gitaarintro? Is het u dan ook eens opgevallen dat dit eigenlijk echt zeer onorigineel is? TCV doet het met drums. Strak. Lekker. Headbangend. Mmmm…
4. Dead end friends; Ja. Het begint waarschijnlijk eentonig te worden als ik zeg hoe geweldig die drums en die gitaren hier samengaan. Spijtig. Want het is écht!
Dit liedje zou denk ik, hélemaal niet misstaan op een festivalweide. Beeldt u het zich eens in; het publiek dat gek gaat op ‘ tu – tututu-tututu-tututututututu’.
5. Elephants; MENC was toch nog te traag, mag het nog wat sneller? JA! Komaan, headbangen die handel!
Mag ik er ook nog op wijzen wat voor een sterk staaltje technische kunst dit liedje is? Die stopjes zijn echt pokkemoeilijk om te spelen met een voltallige band. Zéér mooi gedaan!
6. Scumbag blues; Die titel alleen al! En het klinkt ook geweldig. Ook iets opzwepender dan de anderen. Minder headbang, meer ritmisch bewegen of dansen zoals dat af en toe ook wordt genoemd. Extra punten voor dat basachtige geluidje. Dat maakt het af!
7. Bandoliers; U hebt het misschien al eens opgevangen; zo weinig akkoorden, zo veel liedjes: plagiaat wordt onvermijdelijk. Dit liedje is, geen plagiaat hoop ik, en toch klinkt het aangenaam bekend. Het is zo een soort liedje dat je na 1x luisteren al bijna vanbuiten kent ( qua melodie dan toch!). Oh en dat einde ( lees: de laatste 2 minuten) klinkt echt PRACHTIG!
8. Reptiles; AMAI. Jaja, een grote amai. Misschien klinkt het raar, maar dit liedje doet mij op de een of andere manier denken aan the nightmare before christmas. Een beetje theatraal, chaotisch… Die bas klinkt ook lekker. Goed nummer! Of zoals iemand commente op ‘ de bron’; ‘ It’s like sex in my ears.’
9. Interlude with ludes; Dit klinkt eng. Maar niet eng goed, gewoon eng. Alsof er iemand die achter je staat, in je oor fluistert, maar dan al treiterend. Raar liedje! Wat een impact muziek kan hebben, hé!
10. Warsaw or the First Breath You Take: Het duurt even voor het ritme erin zit, maar als je het eenmaal vast hebt, dan klinkt dit echt ZO geweldig! Bijna jazzy. Erg leuk!
11. Caligulove; Dit is een goed nummer. Niet dat het beter is als de 10 vorigen. Hoewel het direct meezingbaar is. Leuke songtekst ook!
12. Gunman; Leuke effectjes op de gitaren hier! De strodfe doet me op de een of andere manier ook denken aan ‘My propeller van Arctic Monkeys.
13. Spinning in daffodils; Mo how seg! Hier wordt zowaar een piano bespeeld! In de intro! Ja. Je kan veel van TCV zeggen maar ze blijven je toch verrassen. Hoewel ik erg uitkeek naar dit album was ik een beetje sceptisch; Josh Homme heeft namelijk de neiging om op elk liedje waar hij aan mee werkt zijn stempel te drukken. Dat is hier ook overduidelijk gebeurd en toch blijft het fris. Elk liedje is anders. En maar goed ook!
Dave Grohl - Josh Homme - John Paul Jones
Overall? WAUW! Them Crooked Vultures kreeg al vaak het label supergroep opgeplakt, maar ze zijn het ook waardig. Na de vele lovende reacties vanop de festivalweide, leveren ze ook een heel mooi album af.
Quotering? Moeilijk. Wat denk je van een 7.5 op 10? Goed plan?
Met andere woorden; KOPEN, DIE HANDEL! Nu!
5.
Waar is die inenting tegen kleingeestigheid?
Beste mensen,
ik moet toch even iets aankaarten. Waarschijnlijk gaan enkel mensen bij wie het totaal niet nodig is, dit lezen, maar toch wil ik het er op wagen.
Ik was deze week namelijk erg geschrokken van een bepaald artikel, gepost door medeblogger W.
Als u op ‘ bepaald artikel’ klikt, zult u het kunnen lezen. Het is een vrij lang artikel, maar toch wel de moeite. Het handelt namelijk over de ontkenning van een maatschappelijk probleem; AIDS.
Zoals u ongetwijfeld wist, bestaan er mensen genaamd creationisten die de evolutie ( of darwinisme, misschien?) ontkennen. Er bestaan ook mensen die de holocaust ontkennen ( revisionisme ). En zoals u het artikel gepost door W., kon lezen zijn er vele mensen die AIDS ontkennen.
Ik was er zelfs zo van geschrokken dat ik erover begon bij mijn moeder. Wat zij mij daarop vertelde, schokte mij nog dieper. Als u dacht dat aids een bestaande, maar ver-van-uw-bedshow was, dan heeft u voor een deel gelijk. Aids is, naar mijn mening, nog altijd een taboe en ik denk dat het frequenter voorkomt dan we eigenlijk denken.
Maar wat denkt u, als ik zeg dat er zelfs mensen zijn die het bestaan van kanker ontkennen?
Ikzelf heb al familieleden aan kanker verloren. Ik heb zelfs schrik dat dit binnenkort weer gaat gebeuren en dat stemt me erg droef voor de toekomst. Nochtans is dit nog geen met-de-neus-op-feiten-gedrukt-worden genoeg voor sommigen. Mensen die al vele geliefden zijn verloren aan kanker, vinden dit nog altijd geen bewijs genoeg. Hoe kan dit? We leven toch in een maatschappij waar informatie, wetenschappelijk én bewezen, klaar ligt voor vast te grijpen? Waarom zijn er sommigen nog altijd zo blind?
En ik schrijf dit niet neer omdat ik gelijk wil halen. Ik schrijf dit uit pure angst. Wat als er bij deze persoon later kanker wordt vastgesteld? Wat als deze dan zegt, ‘ dat bestaat toch niet! Ik laat mij niet behandelen hoor! Dat is toch maar geldklopperij!’
Wat als ik later alleen verder moet, omdat ik niet genoeg overtuigingskracht had? Is het dan mijn schuld? De schuld van de media? De schuld van alle complotliefhebbers? Of misschien zelfs van alle bedriegers en kwakzalvers in de wereld?
Wist u dat vandalen gisterennacht de auto van mijn oma hebben vernield?
Die auto was al bijna zo oud als mij. Vol blutsen, eerlijk gezegd zag hij er niet meer uit. Maar dat kleine autootje betekende vrijheid voor mijn oma.
Een oud vrouwtje heeft haar vrijheid verloren omdat sommigen, en ik zeg het niet graag maar ik word er zo kwaad over; crapuul! Omdat crapuul het nodig vond!
Voor een stomme joyride hebben ze de vrijheid van een oud dametje vernield.
Ik hoop dat ze morgen tegen een boom knallen. Of nee, ik hoop dat ze in de gevangenis vliegen. Dan zullen zij eens meemaken wat ze mijn oma hebben aangedaan.
Sorry voor dit negatief gewauwel, maar klagen en zagen is eerlijk gezegd, een goede therapie.
Night of the Proms 2009 Antwerpen
6 november 2009, 20u30, sportpaleis antwerpen; de 25e editie van Night of the Proms begint voor de zoveelste keer dit jaar.
Ik ben een trouwe klant bij NotP. Er is altijd ontzettend veel sfeer, de artiesten zijn misschien niet altijd supersuperbekend ( denk maar aan de relatief onbekende virtuozen die ons elk jaar met verstomming slaan), maar elk jaar is het er wel BOENK op!
En voor dit jaar, voor de 25e editie, had ik nog net dat beetje meer verwacht. Een feesteditie, zeg maar.
Met bekende namen als Roxette, OMD, Toots Thielemans en die een van Within Temptation ( Sharon dingske), was de affiche al om van te smullen. Voor oudere mensen. Mensen van 1 à 2 generaties hoger. Niet voor mensen zoals mij.
Begrijp me nu niet verkeerd, ik vond het wel goed! OMD’s liedje Enola Gay is wel een serieuze feesthit en Roxette’s Listen to your heart was een meezingnummer ( of Clouseaumomentje zoals Axl Peleman het zo graag noemt).
Il Novencento vind ik ook geweldig! Die klassieke muziek werkt altijd fantastisch goed bij de modernere nummers. En die Katona-broers; die konden nogal eens tokkelen op hun gitaar zeg! Daar kan ik heus nog wat van leren!
Maar of ik het zo goed vond als anderen jaren? Neen. Er waren geen kippevelmomenten bij zoals vorig jaar, waar Sinead O’Connor zowaar iedereen in het Sportpaleis liet zwijgen en luisteren. Er waren geen explosieve artiesten zoals James Brown en Ike Turner van een paar jaar terug, die iedereen in vuur en vlam zetten.
Enfin. Toch niet naar mijn mening.
Eén ding moet ik wel zeggen. Toots Thielemans is een schatje patatje! 86 à 87 jaar is hij, geloof ik. Maar die man was, naar mijn gevoel, een veel groter kanon dan Roxette of OMD. En dat duet met John Miles, wel, het was af! Misschien wel mijn persoonlijk hoogtepunt..
Volgend jaar zal ik er dus wel terug staan, hoor. Maar gewoon, met iets lagere verwachtingen dan anders. Sorry!
nog een muse-nieuwtje?
Ik ben trouwens iets vergeten te zeggen.
Muse heeft namelijk voor zijn 2 singles al clipjes gemaakt en ze zijn echt GRAPPIG!!
Dit wou ik natuurlijk jullie uiteraard mededelen; dus hierbij de blog!
Hier is het clipje van undisclosed desires ( overigens niet mijn favoriete muse liedje, u zult wel begrijpen waarom. De clip daarentegen.. hehe 
)
Dit is het clipje van Uprising ( die beertjes ! Whahahaha! ) :
Veel plezier!
2 november 2009
Beste mensen
2 november gaat de geschiedenis, enfin, MIJN geschiedenis in als de beste dag ooit. Van mijn leven dus.
Toen kwam MUSE namelijk naar het Sportpaleis en ik was één van die gelukkigen die op tijd een kaartje had gekocht.
Het was werkelijk geweldig.
Ik weet dat ik af en toe concerten tot in de details beschrijf, want ik vind dat namelijk heel leuk. Ik weet niet of u dit leuk vindt. Niet dat het mij veel kan schelen, want hoewel ik altijd heel vereerd ben dat ik soms meer dan 20 hits per dag heb, schrijf ik op deze blog omdat ik graag schrijf, niet omdat ik graag gelezen word.
Maar, over het concert van Muse valt eigenlijk helemaal niet zo veel te zeggen. Het was geweldig. Ze hebben nogmaals hun genialiteit laten zien. Ze zijn echte meesters in hun vak.
Daarom nemen zij ook de meeste plaats in op mijn ‘ Wall of Fame.’ Daarom staan zij ook op nummer 1 in mijn itunes lijst met in de 80 liedjes.
Ik heb elk liedje meegebruld, meegeklapt, meegedanst/gesprongen.
Ik geef het concert een 11 op 10, of nee toch maar een 100000000000000000 op 10, met als persoonlijke hoogtepunt;
hmm.. Hysteria denk ik.
En daarna unnatural selection.
En time is running out staat er ook wel ergens tussen.
Als u er niet bij was, heeft u iets gemist. Maar ik ben er zeker van dat ze in de zomer zullen terugkomen voor het festivalseizoen ( want anders!!!).
tot dan!
Review: Team William in de Fnac!
Zaterdag 17 oktober, 14u; Team William zit nog te soundchecken in het bistrootje van de Fnac op de Groenplaats te Antwerpen.
Er is niet zo veel volk, een dertigtal misschien. Sommigen zitten nog hun middagmaal te nuttigen, anderen ( zoals ik) wachten geduldig tot één van Belgiës beste nieuwkomers van dit jaar klaar is.
Eerlijk gezegd; Team William is véél beter elektrisch. En rechtopstaand. En met meer volk. In één woord? Met ambiance.
Maar daar in de Fnac, er was misschien niet echt veel ambiance maar er was vooral veel gezelligheid. Het gaf wel iets, zo rustig zittend naar je favoriete muziek te luisteren. Vooral als die dan live wordt gespeeld.
En zal ik u nog eens iets vertellen? Team William is niet alleen prettig gestoord, ze zijn ook geweldig grappig! Man, bindteksten zoals de Jasper ( Erkens) oké, dat doet wel iets.
Maar er zijn ook groepen die helemaal geen bindteksten hebben, gewoon wat tegen elkaar praten en lachen. En zo heb ik ze eigenlijk nog het liefst.
Ik zal er nog veel van kunnen leren, met mijn twee bandjes. Gelukkig zijn er zo veel goede voorbeelden.
P.S. Ze spelen op 18 november 2009 in Trix, Borgerhout ( voormalig Hof Ter Loo. ) Misschien eens een ideetje?
Tot dan!
Rendez-vous – Studio Brussel review deel 1
Zoals jullie misschien allemaal wel weten, is Studio Brussel vorig jaar ( op 1 april dan nog wel) 25 geworden! Dit vierden ze met een compilatiecd van de afgelopen 25 jaar met allemaal covers door Belgische artiesten. Het resultaat mag er best wezen!
Zie hier mijn verdict van CD 1 ( ‘83 – ‘95′)
Rendez - Vous van StuBru
1. Rendez-vous – Vive la fête: Ik vind het echt een geweldig nummer, hoewel ik kan begrijpen dat het in ‘83 echt ongehoord was om dit naar het Eurovisiesongfestival te sturen. Vive la fête heeft er niet veel verandering in aangebracht, maar het wel een moderner aura gegeven. Leuk!
2. I want to break free – Arno: Ik ben fan van Arno. Hoewel ik wel vind dat hij echt absoluut niet kan zingen. Maar who cares? Hij heeft de allures alleszins. En dit nummer is écht grappig door Arno! Het heeft een soort gospelsfeertje meegekregen en die gitaarsolo, akkoord, het is geen Brian May meer, maar deze kan er ook wel mee door! Wederom; geslaagd.
3. Slave to the rythm – Stijn: Grace Jones; ik ken ze niet echt. Waarschijnlijk is dat een zeer groot gat in mijn cultuur. Maar Stijn ken ik wel. Hij heeft leuke dancedeuntjes maar zingen; dat kan hij beter aan anderen overlaten. Ook het nummer op zich is niet echt mijn genre. Unlike.
4. The final countdown – Tom Helsen: The final countdown is toch echt bij uitstek het foute liedje ( op alle schlagermuziek na), niet? Awel, door Tom Helsen zie je plots véél meer in het liedje! Je zou er bijna schrik van krijgen. Eén ding is zeker: mensen die dit enkel herkennen aan het synthesizerdeuntje, zullen de versie van Tommeke niet herkennen.
5. I still haven’t found what I’m looking for – Zita Swoon: U2 coveren is, naar mijn gevoel, niet evident. Zita Swoon doet dit nochtans met verve ( zonder hoofdletter!!). Zo krijgt het liedje een iets bredere horizon ( lees; het wordt wat wereldser. ) en de backing vocals zijn erg aangenaam om naar te luisteren. Als u Bono’s stem maar niets vind, maar de muziek wel; geef dan zeker deze versie een kans!
6. Gigantic – Buscemi feat. Fay Lovsky: Weet u, ik ben een echt indiemeisje. Geef mij maar wat Blur of Muse. Buscemi is dus niet echt mijn ding. Natuurlijk wil ik af en toe mijn grenzen verruimen en dan kan ik zeggen; hé, dit klinkt leuk! Dus, serieus eventjes; geen idéé hoe het origineel klinkt, maar dit liedje vind ik niet slecht. Het komt zeker niet op mijn mp3, maar voor een dance/african rythm liedje vind ik dit erg leuk!
7. Rave up the jam – Shameboy: Als u bovenste uitleg hebt gelezen, dan weet u onderhand dat zelfs Technotronic niet echt iets voor mij is. Shameboy kan ik anders af en toe wel smaken met liedjes als ” Strobot”. Hier lukt het thans niet. Spijtig. Wel moet ik er bij zeggen dat dit uiterst subjectief is en door de doorsnee electroliefhebber wél goedbevonden zal worden.
8. Thunderstruck – A Brand: Ik vind A Brand een van de betere Belgische rockbands. Ze kunnen heel goed met hun gitaren overweg ( Geen wonder, ze zijn met 3. Technische mankementen worden waarschijnlijk weggewerkt door hun kwantiteit. ), hun drummer is echt wel prettig gestoord én ze geven altijd een goede show live. ( Mét choreografie! )
Nochtans ben ik teleurgesteld met deze cover. Ziet u; hij klinkt bijna exact hetzelfde als het originele. Dat is op zich al een prestatie want die riff is best snel. En toch, ik had er meer van verwacht.
9. In Bloom – Hooverphonic: Dit vind ik echt goed! Het klinkt lekker bevreemdend, nog Nirvana-ig en toch ook Hooverphonic-ig. Misschien ook enkele punten aftrek door gebrek aan originaliteit, maar toch vind ik dit goed!
10. Fuzzy – Daan: Hoeveel genres kan Daan eigenlijk spelen? Serieus, bij elk liedje denk ik, ‘ WTF! Dat is helemaal anders dan het vorige!’ Deze cover leunt iets meer aan bij ‘ Exes’ dan bij ‘ Swedisch designer drugs’ and I like it! Geen idee hoe het origineel klinkt ( misschien kan ik dit zinnetje beter op copy/paste houden…) maar het resultaat is geweldig!
11. Pets – Gabriel Rios: Jaja. Copy paste! Ik vind Gabriel Rios best leuk. Zijn genre staat me wel aan; hoewel dit niet bij al zijn collega’s het geval is. Goed gedaan!
12. Black hole sun/Houdini – Ozark Henry: Mmmh.. Dit is een liedje om bij de openhaard te gaan zitten, met een glaasje …. ( vul je lievelingsdrankje in), een kussentje en wegdromen maar. Het klinkt echt rustgevend en jazzy. Misschien zelfs mijn favoriet van deze cd?
13. Disco 2000 – Monza: Monza ken ik dus enkel in het Nederlands. U kunt u zich misschien wel inbeelden hoe bevreemdend dit nu voor mij is. Mijn tweede indruk is wél goed. Vanaf een 40tal seconden begint er wat vaart in te komen. Het is misschien gewoon een raar nummer dus klinkt een cover automatisch ook raar.
Hoedanook; tof liedje!
Verdict? 6.5/10
Let wel dat oudere mensen waarschijnlijk een compleet andere recensie zouden maken. Mijn leeftijd maakt dat ik de helft van de originele nummers niet ken en dus enkel moet oordelen op wat ik hoor. En dat terwijl ik nog ZO graag vergelijkingen maak! Extra half puntje voor Ozark Henry, Een punt aftrek voor de onoriginaliteit van sommige artiesten. Ik begrijp dat een nummer coveren soms zelfs moeilijker is dan zelf een nummer te schrijven en het dan verleidelijk is om de officiële tabs te volgen, maar toch… Voor een verjaardagscd van StuBru mogen de verwachtingen wat hoger liggen, niet?
Deel 2, dus van ‘96 – ‘07 komt er zo snel mogelijk aan! En ik peins dat hij misschien een beetje hoger komt te liggen in de rangschikking dan zijn voorganger…
